Τι προνόμιο να έχεις κάποιον που σου μαθαίνει πώς να δραπετεύεις στο άγνωστο; Να ξεφεύγει το μυαλό σου από τα πεζά και επαναλαμβανόμενα στοιχεία της ζωής και μπροστά του να ανοίγεται ένας κόσμος φαντασίας.
Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών που μου έδειχνε τα τέλεια φυτά για να ζουν εκεί οι νεράιδες. Θυμάμαι όταν ήμουν 6, που μαζί χτίζαμε ένα χωριουδάκι για τα ξωτικά στον κήπο. Στα 7, ξύπνησα και βρήκα το αρκουδάκι μου στην άλλη άκρη του δωματίου, θα ορκιζόμουν πως ζωντάνεψε και μετακινήθηκε μόνο του μέσα στη νύχτα. Μέχρι τα 12, ένα ξυλάκι δεν ήταν πια απλώς ένα ξυλάκι, ήταν ραβδί νεράιδας. Ένα φθινοπωρινό φύλλο ήταν ομπρέλα για ένα ποντικάκι, μια γατίσια τρίχα δοξάρι μινιατούρας για ενα σκιουράκι. Γέμιζε το μυαλό μου με το τι θα μπορούσε να είναι δυνατό, και ανυπομονούσα για την επόμενη μας περιπέτεια.
Ως δασκάλα, εκείνη σκέφτομαι κάθε φορά που στέκομαι στην τάξη. Η αγάπη της για τη φαντασία και τη δημιουργικότητα είναι αυτό που με κινεί, και ελπίζω να ανάβω το ίδιο φως στα παιδιά που διδάσκω. Μπορεί να μην είναι σήμερα εδώ μαζί μου, παραμένει όμως ένα λαμπερό φως μέσα στο μυαλό μου. Μαζί, κρατάμε ζωντανή τη μαγεία της ζωής.
Αυτός είναι ο άνθρωπος μου πίσω από τα φώτα, η Γιαγιά μου.

Ο κύριος Μανώλης δίδασκε Νεοελληνική Γλώσσα στο γυμνάσιο. Ήταν από αυτούς τους ήρεμους ανθρώπους που δεν χρειάζεται να φωνάξουν: αρκεί να μιλήσουν για να πέσει σιωπή. Τότε δεν ήμουν καλά. Τα προβλήματα στο σπίτι με έπνιγαν και άρχισα να «χάνομαι» μέσα στην τάξη. Δεν συμμετείχα, δεν σήκωνα χέρι, απλώς περνούσα.
Μια μέρα, την ώρα του διαλείμματος, με σταμάτησε. Δεν με ρώτησε τι έχω, μου έδειξε μόνο το γραπτό μου.
«Ξέρεις να γράφεις. Τον τελευταίο καιρό όμως… σαν να βιάζεσαι να φύγεις. Μην βιάζεσαι με τον εαυτό σου.»
Για πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος είδε πίσω από τους βαθμούς. Είδε εμένα.
Λίγο αργότερα, ένα μεσημέρι που είχα μείνει τελευταίος, πλησίασε και είπε:
«Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Μόνο παρών».
Απλή φράση, αλλά στάθηκε μέσα μου περισσότερο απ’ όσο θα φανταζόταν.
Με βοήθησε να ξανασταθώ, λίγο λίγο, μέχρι να αναπνεύσω ξανά.
Σήμερα, κάθε φορά που τολμώ ένα βήμα στη ζωή μου, σκέφτομαι πως ίσως δεν θα το είχα κάνει χωρίς το ήσυχο ενδιαφέρον του. Γιατί ο σημαντικότερος δάσκαλος δεν είναι αυτός που σου μαθαίνει κανόνες αλλά αυτός που σου θυμίζει ποιος είσαι.
Πίσω από τα δικά μου φώτα βρίσκεται ο κύριος Μανώλης: με είδε που χανόμουν στο σκοτάδι και κάπου εκεί είδα λίγο φως...

Η ιστορία αυτή δεν έχει τόσο φως, έχει πιο πολύ σκοτάδι αλλά ένα αίσιο και φωτεινό τέλος.. Τον Μάιο του 2024 διαγνώστηκα με τριπλά αρνητικό καρκίνο μαστού τρίτου σταδίου.. Ήμουν 39 ετών, δεν είχα κάνει ποτέ μαστογραφία και μου το βρήκε ένα αγόρι που γνώρισα στο τιντερ.. Δεν είχα ιστορικό, δεν είχα ασχοληθεί, δεν ήξερα ούτε ακριβώς τι είναι αυτή η ασθένεια και φοβομουν πάρα πολύ.. Η αδερφή μου στάθηκε σαν φύλακας άγγελος δίπλα μου, έστειλε τη βιοψία μου και σε άλλο νοσοκομείο που βρήκαν ακριβώς τι καρκίνος είναι, γιατί η πρώτη έλεγε άλλο είδος, ήταν δίπλα μου σε όλες τις χημειοθεραπείες και στα τρία νοσοκομεία που άλλαξα, στις νοσηλείες μου γιατί είχα πρόβλημα με τον πνεύμονα και έπεφτε το οξυγόνο μου και τέλος τα κατάφερα…Υγιής πλέον μετά από μαστεκτομή θέλω να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, χωρίς αυτήν δε θα τα είχα καταφέρει!!

Πάντα φοβόμουν τον καρκίνο.....και αυτος ήρθε και με βρήκε....
Πόνεσα ...έκλαψα.... αλλά δεν εγκατέλειψα....και από το σκοτάδι βγήκα στο φως....
Γιατί πίσω από το φως είναι η κόρη μου....που με στηριζει παντα με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο.....
29 χρόνια είμαι καλά και συνεχίζω δυνατά για την ζωή......
Και ποτέ δεν φαντάζομουν ότι αυτή η βιωματική εμπειρία θα με ωθούσε στην πορεία να ιδρύσω το \"Άλμα Ζωής\"στην πόλη μου που στηρίζει γυναίκες με καρκίνο μαστού.❤️

Η γιαγιά μου με έβαζε από μικρή στην κουζίνα. «Κόψε τον μαϊντανό», «δοκίμασε τη σάλτσα», έτσι έμαθα. Δεν μιλούσε για τεχνικές έλεγε απλά: «Μαγείρευε με φροντίδα, για τους ανθρώπους σου». Η δική της αγάπη για τη μαγειρική με έκανε να αγαπώ τόσο τη δουλειά μου. Σήμερα δουλεύω ως σεφ σε γνωστό εστιατόριο στο Λονδίνο, όταν δοκιμάζω ένα πιάτο πριν το στείλω, σκέφτομαι πάντα αν θα άρεσε στη γιαγιά μου.

Δεν ήμουν ποτέ της άθλησης. Ο ξάδερφός μου, ο Παύλος, με παρότρυνε: «Δέκα λεπτά τρέξιμο, έλα μαζί μου». Πήγα. Τα δέκα έγιναν δεκαπέντε, μετά είκοσι, έμαθα ρυθμό, ανάσες, υπομονή. Τρία χρόνια μετά στάθηκα στη γραμμή εκκίνησης και τερμάτισα, με μεγάλη περηφάνια, τον Μαραθώνιο.

Πριν αποκτήσω τον μονάκριβο γιο μου, ήμουν πάντα εγκλωβισμένη στο \"τι θα πει ο κόσμος\" για μένα. Με βασάνιζε μόνιμα η σκέψη για το τι μπορεί να τους πειράξει, χωρίς να έχω το θάρρος να ρωτήσω. Επίσης, λειτουργούσε και ο εγωισμός (γιατί να ρίξω τα μούτρα μου;), με αποτέλεσμα να με βασανίζει μονίμως κάτι.
Όταν ο γιος μου έφτασε σε ηλικία που μπορούσα να συζητάω μαζί του, είχαμε μια αντιπαράθεση. Εκεί, ύψωσα ένα τείχος όπως ήξερα μέχρι τότε να βάζω στα δύσκολα. Και τότε, έρχεται ο εξάχρονος γιος μου και μου λέει την λέξη που εγώ μέχρι τότε δεν είχα το θάρρος να πω. Μου ρώτησε κάτι απλό: «ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;»
Μια μικρή πρόταση, ένα τεράστιο κλειδί.
Ένα κλειδί που άνοιξε μέσα μου πόρτες κλειστές για χρόνια. Που με απελευθέρωσε από φόβους, ντροπές και φανταστικούς τοίχους.
Ο γιος μου έγινε ο δάσκαλός μου χωρίς να το ξέρει. Κάθε μέρα μου μαθαίνει πράγματα που εγώ, ως ενήλικας, δυσκολεύτηκα μια ζωή να μάθω. Έχει μια καθαρότητα και μια σοφία που δύσκολα τη βρίσκεις.
Εάν ισχύει αυτό που λένε ότι τα παιδιά διαλέγουν τους γονείς τους, εγώ είμαι ευλογημένη που μας διάλεξε εμάς αυτό το πλάσμα για γονείς.

Πάντα ονειρευόμουν να παίξω σε πολύ κόσμο σαν drummer, ποτέ όμως δεν πίστευα ότι θα τα κατάφερνα μπροστά σε 30.000 κόσμο για έναν σημαντικό σκοπό. Ο αδερφός μου πάντα μου έλεγε ότι λάτρευε το πείσμα μου και την αποφασιστικότητα μου. Πέρασαν πολλά χρόνια αλλά πάνω στην σκηνή τον θυμήθηκα, θυμήθηκα τα λόγια του και το πόσο σήμαινε για μένα. Εκεί, μπροστά στον άπειρο κόσμο που χανόταν στο βάθος, τα είχα καταφέρει, έπαιζα στο πιο σημαντικό live της ζωής μου.

Τελικά είναι ωραίο να έχεις ένα χόμπι!
Οι περισσότεροι φίλοι μου είχαν χόμπι και ενδιαφέροντα για να γεμίζουν τον ελεύθερο χρόνο τους. Εγώ όμως ποτέ δεν βρήκα κάτι που να μου αρέσει και πάντα με απασχολούσε γιατί δεν μπορούσα να βρω κάποιο χόμπι, κάποια ασχολία... Κάποια χρόνια μετά, παρακολουθούσα την εκπομπή του Σπύρου Σούλη. Σε ένα επεισόδιο είπε: «Ό,τι δεν σας αρέσει, μπορείτε να το αλλάξετε» και «η κάθε γωνιά του σπιτιού είναι ξεχωριστή». Πόσο πολύ με άγγιξαν αυτά του τα λόγια. Κοιτούσα γύρω μου και ξαφνικά έβλεπα πόσα πολλά πράγματα μπορώ να αλλάξω. Έκανα την πρώτη μου προσπάθεια και ήμουν πολύ χαρούμενη με το αποτέλεσμα. Από τότε μέχρι τώρα έχω αλλάξει σχεδόν όλο το σπίτι και ακόμα και σήμερα κάτι βρίσκω. Είναι κάτι που αγαπώ και μου φτιάχνει τη διάθεση. Όποτε δεν αισθάνομαι καλά, ξέρω ότι με το που θα ασχοληθώ με κάποια κατασκευή/διακόσμηση, η διάθεσή μου θα καλυτερέψει! Η εκπομπή του Σπύρου μου άλλαξε την ζωή!

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν ζητούν σκέψη. Ζητούν ενέργεια. Ανθρώπινη, ωμή, αποφασισμένη. Στιγμές όπου δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή τι έχεις καταφέρει, αλλά ποιος στέκεται δίπλα σου όταν όλα σβήνουν.

Η δική μου ιστορία «Πίσω από τα φώτα» ξεκίνησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε έναν δρόμο που δεν είχε όνομα και σε μια ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται. Γύριζα μόνη μου. Η βροχή είχε αρχίσει να δυναμώνει, ο δρόμος γλιστρούσε και το τοπίο γύρω μου ήταν σκοτεινό, σχεδόν έρημο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το αυτοκίνητο έσβησε απότομα. Τα φώτα χαμήλωσαν και ύστερα σκοτάδι. Έμεινα ακίνητη στη μέση του δρόμου, με μόνο ήχο τη βροχή πάνω στο καπό.

Προσπάθησα να ανάψω ξανά τη μηχανή. Τίποτα. Το κινητό δεν είχε σήμα. Εκείνη τη στιγμή δεν φοβήθηκα για το αυτοκίνητο, αλλά για τον εαυτό μου. Ο δρόμος ήταν στενός, οι στροφές απότομες και τα οχήματα περνούσαν με ταχύτητα. Ήμουν αόρατη.

Κάποια φώτα φάνηκαν από μακριά να πλησιάζουν. Δεν έμοιαζαν με βοήθεια. Έμοιαζαν με απειλή. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, μόνο για επιβίωση.

Τότε εμφανίστηκε εκείνος.

Ένας άνθρωπος που γνώριζα, αλλά ποτέ

Στο γυμνάσιο η κυρία Ρένα, η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών, μου έδωσε μια μέρα το ταμπλό ανακοινώσεων «κάν’ το να διαβάζεται πιο εύκολα…». Δεν μου είπε πού να βάλω τι απλά με ρώτησε ποιος θα το δει πρώτος, τι βιάζεται, τι θα προσπεράσει. Κόβαμε, κολλούσαμε, σβήναμε λέξεις… «αν το βρίσκουν γρήγορα, έχεις κάνει δουλειά», έλεγε. Στο παζάρι του σχολείου βάλαμε μεγαλύτερα γράμματα για τους παππούδες, απλούστερα βελάκια για τα μικρά. Θυμάμαι να σκέφτομαι «άρα αυτό είναι σχεδιασμός… να βοηθάς τον άλλον». Χρόνια μετά, σε πρακτική, γύρισα σ’ εκείνη τη φράση και μου ‘δεσε. Σήμερα δουλεύω ως web designer και κάθε φορά που αφαιρώ ένα περιττό κουμπί την ακούω ψιθυριστά: «άστο καθαρό, να ανασαίνει…». Νιώθω πως μου άνοιξε έναν δρόμο, απλά και ήσυχα!

Το τσεκούρι πού γκρεμίζε την καλοκαιρινή μας παράγκα. Ο φόβος.
Έγιναν ποίημα στα 7 μου κ Θέατρο σκιών σε κοινό στα 8. Μια παράσταση δίχως να γνωρίζω τι είναι Θέατρο. Εως σήμερα (επαγγελματίας πια) κάθε χαρά κάθε λύπη κάθε αγωνία γίνεται το θεατρικό μου σωσίβιο.
Όπως και κάθε σημαντική ψυχική πιεση καταγράφεται ως πολύτιμο συναίσθημα για μελλοντική χρήση. Από τον Πουκ το ξωτικο ως εφηβος πού ολοι διαπίστωσαν στο κάτω κείμενο μια θλίψη, στο τέλος της στρατιωτικής μου θητείας πού μέρες πριν ειχα βάψει μια πέτρα μαύρη και την πέταξα πίσω μου Βγαίνοντας απο την πύλη στον Έβρο. Από το συναίσθημα εγκατάλειψης χωρισμων, τα πάθη και τα λάθη έως τον φόβο του καρκίνου και το χειρουργείο του. Η αχαριστία, η απληστία η αδικία ολα έδιναν κι ένα σχοινί στην σχεδία απέναντι στις καταστάσεις. Η πρώτη αντίδραση στην ανακοπή της μητέρας μου που εφυγε παρα τις προσπάθειες μου έως εκείνο το κοριτσακι πού λιποθυμουσε απο αποφραξη καραμέλας στην νεκρή κυκλοφορία του covid και η τότε παρατυπια μου στο ωράριο ήταν σωτηριο κάρμα για αυτο μα κι εμενα..
Όλα με ολα αυτά μα κυρίως εκείνο το παιδί στην θεα του τσεκουριου..
Βρίσκεται πίσω απο τα δικα μου σημερινά φωτα.

Υπάρχουν μέρες που η δύναμη σου τελειώνει πριν καν ξεκινήσεις. Κι όμως, πάντα υπήρχε ένας άνθρωπος που στεκόταν δίπλα μου σαν μικρή, αθόρυβη σπίθα. Εκείνος που μου θύμιζε ότι η προσπάθεια αξίζει, ακόμη κι όταν εγώ το ξεχνούσα.
Θυμάμαι να τα παρατώ. Και θυμάμαι εκείνα τα λόγια: «Κοίτα πόσο έχεις φτάσει. Μην σταματάς τώρα.»
Δεν ήταν φωνή δυνατή — ήταν φωνή σταθερή. Η ενέργειά του γινόταν η δική μου. Κάθε μέρα. Χωρίς αντάλλαγμα.
Σήμερα, αν κάτι θέλω να μοιραστώ, είναι αυτό:
Πίσω από κάθε μας βήμα υπάρχει ένας άνθρωπος που πιστεύει σε εμάς όταν εμείς δεν μπορούμε.
Αυτός είναι ο δικός μου άνθρωπος.
Η δική μου πηγή δύναμης.
Και η ιστορία μου είναι αφιερωμένη σε εκείνους που, με την καλοσύνη και τη σταθερότητά τους, μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι.

Ο παππούς ράφτης τα χρόνια δύσκολα μία μέρα η αδερφή μου ήθελε εν α φόρεμα με τσάντα όλες η φίλες είχαν καινούργια Πάσχα ερχόταν βλέπεις για να σταματήσει να κλαίει είπε θά ράψω τώρα το πιο υπέροχο φόρεμα με τσάντα που καμιά δεν θα έχει τότε η εφημερίδα ήταν που βρέθηκε κοντά του σχεδίασε φόρεμα κλος κ έκανε μικρά λουλούδια από το χροματιστο τότε περιοδικό ρομάντζο κ έφτιαξε τσάντα από χαρτοκιβοτιο με χερούλια από σχοινί ήταν το καλύτερο δώρο αυτό με ενέπνευσε κ εγώ η μεγαλύτερη αδελφή έμαθα τό ραψιμο.κ σήμερα με την σειρά μου παίζω με τά εγγόνια μου πως να είναι χαρούμενα με ότι μπορούν να μετατρέψουν αυτό πού δεν έχουν σε παιχνίδι ευχαριστώ λοιπόν τον υπέροχο παπού μου.

Σε όλες μου τις επιτυχίες μου, σε όλες μου τις μικρές και μεγάλες νίκες στον επαγγελματικό μου στίβο, η γυναίκα μου ήταν πάντα δίπλα μου. Βράχος και στήριγμα. Σύζυγος, γυναίκα και μητέρα της κόρης μας. Παντού και πάντα όλη η οικογένεια μαζί!

Δεν ήταν ποτέ τα φώτα το θέμα.Ηταν πάντα αυτό που άναβε μεσα μου κάθε φορά που άναβαν εκείνα.Το έμαθα ένα βράδυ που γυρησα στο σπίτι κουρασμένη ,με το μυαλό σαν μπερδεμενο καλώδιο.Πατησα τον διακόπτη και τίποτα .Ένα κλικ και άλλη προσπάθεια,σιωπή.\"Τέλεια\"σκέφτηκα \"ούτε τα φώτα δεν με θέλουν σήμερα\" Και τότε ,σαν από πεισμα,ανάβουν όλα μαζί.Οχι απλά φως\"Εκρηξη\"Και βλέπω μπροστά μου κάτι που πριν δεν ξεχώριζα:το σπίτι μου όπως πραγματικά είναι.Ζεστο,λίγο ακατάστατο,λίγο ρομαντικό,λίγο τρελο.Ακριβως σαν και μένα. Κοίταξα στην χαραμάδα της πόρτας του δωματίου της κόρης μου ακόμα είχε φως,έχουμε εντάσεις αλλά είναι ακόμα εδώ.Κοίταξα το δωμάτιο της μάνας μου ,δόξα τω θεώ είναι σκοτεινά θα κοιμάται χωρίς πόνους. Και εκεί κατάλαβα ότι πίσω από τα φώτα δεν κρύβεται ηλεκτρισμός,κρύβεται η προσωπική μας ιστορία. Η φλόγα που κράτησα αναμμένη,όταν όλα έμοιαζαν σβηστά.Τα βήματα που έκανα στο σκοτάδι,χωρίς να βλέπω που πάω.Οι ήττες μου,οι φόβοι,οι στιγμές που δεν με πίστευα και όμως συνέχιζα . Τα φώτα τα αποκαλύπτουν,τα κάνουν να μην κρύβονται Στέκομαι στην μέση του δωματίου,τελικά μου αρέσω κ\' εγώ,κι\' αυτό το πράγμα με τα φτερά η \"Ελπίδα\"

Όταν ήμουν μικρός έτρεχα συνέχεια πίσω από μια μπάλα. Στην πόλη που ζούσα δεν ήταν δυνατόν να παίξω σε μια ομάδα. Δεν είχε ακαδημίες και ρωτούσα τον θείο μου, ο οποίος ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής: «Εγώ ποτέ θα γίνω ποδοσφαιριστής;»
«Θα έρθει η μέρα, μου έλεγε, μην βιάζεσαι!»
Ως που φτάνω στην πρώτη Γυμνασίου στην Ελλάδα πλέον. Μια μέρα ο δάσκαλος της γυμναστικής μου λέει: «Είσαι πολύ καλός στο ποδόσφαιρο. Θα λάβουμε μέρος στο σχολικό πρωτάθλημα. Εκείνη την ημέρα ήμουν τόσο χαρούμενος που κάποιος κατάλαβε τι μπορούσα να κάνω! Εγώ και οι φίλοι μου του υποσχεθήκαμε: «Θα φέρουμε το κύπελλο αυτό στο σχολείο μας, να είστε σίγουρος, θα το κάνουμε μόνο για εσάς! Γιατί εσείς είστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μας!». Φτάσαμε στον τελικό και το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι. Εγώ ήμουν αυτός που θα χτυπούσα το τελευταίο πέναλτι. Τα πόδια μου έτρεμαν. Γυρνάω και τον βλέπω και μου λέει: «Υποσχέθηκες κάτι!». Χτυπάω με δύναμη και μπαίνει γκολ! Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησα το ποδόσφαιρο. Μπορεί να μην έγινα επαγγελματίας, αλλά το ποδόσφαιρο είναι μια αγάπη ατέλειωτη για εμένα! Πάντα θα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για αυτόν τον άνθρωπο που πίστεψε σε εμένα και μου έδωσε την ευκαιρία!

Φως εντός σου — Μικρή ιστορία

Το φως του δειλινού έμπαινε από τα παράθυρα και γέμιζε το δωμάτιο της Λένας με ζεστές, χρυσαφένιες αποχρώσεις. Η δεκαεξάχρονη κοπέλα καθόταν στο γραφείο της, στριφογυρίζοντας ένα μολύβι στα δάχτυλά της. Την επόμενη μέρα θα παρουσίαζε τη δουλειά της στο σχολείο και η σκέψη την έκανε να αμφισβητεί τα πάντα.

Οι γονείς της μπήκαν στο δωμάτιο ήρεμα. Η μητέρα κρατούσε ένα μικρό κερί· ο πατέρας χαμογελούσε διακριτικά.

«Ξέρεις γιατί ανάβουμε ένα κερί όταν χρειαζόμαστε δύναμη;» ρώτησε η μητέρα.

Η Λένα ανασήκωσε τους ώμους.
«Για να βλέπουμε καλύτερα;»

Ο πατέρας της πλησίασε και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της.
«Όχι. Για να θυμόμαστε ότι το φως που ψάχνουμε… βρίσκεται ήδη μέσα μας.» Άγγιξε απαλά το στήθος της, πάνω από την καρδιά. «Το φως είναι εντός σου, Λένα.»

Η μητέρα πρόσθεσε:
«Κανένας φόβος και καμία αμφιβολία δεν είναι πιο δυνατά από τη δική σου φωτεινότητα. Όταν αφήνεις το φως σου να φανεί, λάμπεις και στους άλλους.»

Η Λένα κοίταξε τη μικρή φλόγα. Έμοιαζε να χορεύει για χάρη της. Ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος της να λιώνει.

Τίποτα δεν προμήνυε για όσα επρόκειτο να γίνουν γνωστά στους φίλους του Αρίστου.
και στον ίδιο φυσικά. Είμαι και εγώ φίλος του και με ταρακούνησε το μαντάτο. Ο μήνας είναι Απρίλιος πέρυσι λίγο μετά το Πάσχα... Οι γονείς του γύρισαν από γιατρούς ( εξετάσεις). Και η είδηση είναι πως ο πατέρας του έχει σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά του ( στενώσεις αρτηρίας και φλεβών) και η καημένη η Μητέρα του έχει έναν πολύ μεγάλο όγκο ( καρκίνωμα) στο πάγκρεας... Τώρα τι γίνεται?? Η κατάσταση πολύ δύσκολη. Χρειάζονται χρήματα και μάλιστα αρκετά. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Τα νέα έχουν μεταφερθεί σε φίλους και γνωστούς άμεσα..... Η βοήθεια από όπου καί αν προέλθει είναι ευπρόσδεκτη.... Και τότε ο Αριστος κάνει μια φοβερή κίνηση... Αμέσως ανακοινώνει σε όλους μας ότι θα πουλήσει άμεσα το σπίτι που μένει για να πληρωθούν τα οποία έξοδα δημιουργηθούν... Θέλει να ελαφρύνει την πίεση που νιώθουν οι γονείς του... Από κοντά και η φωτεινή η γυναίκα του συμφωνεί. Ας σημειωθεί πως το σπίτι αγοράστηκε με δάνειο το οποίο εξοφλήθηκε πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Και έλεγε με καμάρι ο Άριστος ότι .....από δω και πέρα θα απολαύσω το σπιτάκι μου και την οικογένεια μου....

Υπάρχει μια ιστορία που δεν γράφεται στα βιβλία, αλλά είναι χαραγμένη στις ρυτίδες της γιαγιάς μου. Αυτήν τη θυμάμαι, να κάθεται στην κουνιστή πολυθρόνα της, τυλιγμένη στο πολύχρωμο μπούμπου της (παραδοσιακή φορεσιά Δυτικής Αφρικής) που φαινόταν να αιχμαλωτίζει το φως του ήλιου.
Έλεγε: «Η ζωή είναι σαν το πρόσωπο, παιδί μου. Κάθε γραμμή έχει τη θέση της, ακόμα και οι πιο σκοτεινές».
Εκείνη δεν είχε εύκολη ζωή, αλλά έφερε μαζί της μια όμορφη ιστορία δύο κόσμων, του σημερινού και εκείνου των προγόνων της. Μου μιλούσε με ωριμότητα. Για εκείνη, το παρελθόν δεν ήταν βάρος, αλλά θεμέλιο. Σήμερα, όταν κοιτάζω τις δικές μου ρυτίδες, αναζητώ ένα κομμάτι της δύναμής της.
Δεν υπάρχουν αγάλματά της. Ήταν η ιστορία της σιωπηλής τόλμης (ή σιωπηλού θάρρους). Μου έμαθε πολλά, η αγαπημένη μου γιαγιά. Συνεχίζει να μας φωτίζει, σαν ένα άστρο που δεν σβήνει ποτέ.

https://www.unitronhistory.com/user-stories/a-grandfathers-promise/

Από μικρός ήμουν ντροπαλός και συχνά ένιωθα πως η φωνή μου χανόταν μέσα στον κόσμο. Η γιαγιά μου όμως ήταν πάντα εκεί, πίσω από τα φώτα, να μου τη θυμίζει. Με υπερασπιζόταν μπροστά στα άλλα παιδιά, με στήριζε σε κάθε μου βήμα και με δίδασκε τι σημαίνει δύναμη, καλοσύνη και δοτικότητα. Παρότι η ίδια έχασε νωρίς τον άντρα της και τον γιο της, κουβαλώντας ένα μαράζι που δεν έσβησε ποτέ, δεν άφησε τον πόνο να τη σκληρύνει. Αντίθετα, μοίραζε αγάπη απλόχερα.
Ήθελε να με δει να γίνομαι δάσκαλος, και το όνειρό της έγινε και δικό μου. Στάθηκε δίπλα στους γονείς μου και οι τρεις τους έγιναν το πιο σταθερό στήριγμα που είχα ποτέ. Κάθε φορά που μπαίνω στην τάξη, νιώθω την παρουσία της πίσω μου: τη δύναμη που μου έδινε όταν εγώ δεν την έβρισκα μόνος μου.
Η γιαγιά μου ήταν – και είναι ακόμη – ο άνθρωπος που με έμαθε να προχωρώ μπροστά, ακόμη κι όταν φοβάμαι. Αυτή είναι η δική της ενέργεια, που συνεχίζει να με οδηγεί.

Γεννήθηκα Αθηνα απο μανιατισα πρώτο παιδί κορίτσι. Μουγκαμαρα στο σπίτι .Ουτε κέρασμα
Εργαζόμενη καριέρας υψηλοφρων η μανα μου με έστειλε στη δική της στο χωριο στη Μανη , 6 μηνών βρέφος, αδυνατούσα να νε αναθρεψει, ως εμποδιο στην ανέλιξη της .Δεκαετία 60,υτε ρευμα, νερό, συγκοινωνιες, τηλεφωνο, ούτε γιατρός.Αλλαξαν τα παιδιά τους αφού φορτωθηκε ολα τα μικροτερα αδέλφια της στην Αθήνα.Χαδι μανας δεν θυμαμαι ποτέ μου.Σκληρη αγρότισσα μαχητρια η γιαγιά με έβαλε σπο 5 χρόνων να καθαρίζω σταφύλι στο αμπελι, να γυρίζω στον γάιδαρο στο μαγγανί, ότι μπορούσα. Που χρόνος για ντσντεματα .Ομως διπλα της υπήρχε ένας παππούς που βρέθηκε σε λαθος τόπο, λάθος εποχη . Παιδαγωγός και μέντορας.Γραμματιζουμενος, βιβλιοφάγος, συγγραφέας σε χειρογραφα ,λαογραφος,με τα αγγλικά του εξ Αμερικής επαναπατρισθης.Ρουφουσα σαν το γάλα τσ παραμύθια του, τις αληθινές διηγήσεις, στα πόδια του κατάχαμα το καταφύγιο μου .Μια μέρα φορτωσε το γαϊδούρι και πήγανε μακριά κάπου πέρα από το χωριό Ήταν Άνοιξη και φτάσανε μου έλεγε σε ενα λιβαδι κατακόκκινο απο παπαρούνες τόσο έντονο που τρυπούσε τον αμφιβλγηστροειδη Για να το δω\" Δεν θα το θυμάσαι αλλά βαθιά μέσα σου θα διαμορφώσειτον ψυχισμό σου \" Με έσωσε.

Είναι χαρούμενος από την μία που κατάφερε να γίνει φοιτητής της μαγειρηκης με υπέροχες δημιουργίες και ατελιωτες ώρες πάνω σε δικές του δοκιμές. Όμως είναι λυπημένος γιατί παλεύει να έχει τον έλεγχο της αυτοσηγκεντροσης μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο κατασκευών του πιάτου του πριν από την κατανάλωση από τους μικρούς πελάτες της πιτσαρίας που δουλεύει..Έχει και αυτήν την απόσπαση προσοχής λογο συχνων ιλιγκων που η παραμικρή λάθος κίνηση τον σταμάτα . Είναι και προσπαθεί να είναι συνεπείς στην διαδικασια της πρακτικής του και τον βοηθάει πολύ το αφεντικό του, οπου τον υποστηρίζει γιατί βλέπει το πάθος και την αγάπη του στην προετοιμασία των πιάτων. Αλλα τον μαλώνει εκεί που κάνει αυθόρμητα λάθη ..Όμως η δουλειά του είναι προσωρινή και υπάρχουν κρυφές ανασφάλειες για την εξέλιξη του . Θα ευνομονει ομως πάντα το υπέροχο άνθρωπο που του έμαθε την υπομονή και τον σεβασμό της επαγγελματικής κουζίνας και πάντα θα είναι στην διάθεση του ..

Εχω πεσει με την μηχανη στην αττικη οδο και συρθηκα αρκετα μετρα .Επαθα πολλα εγκαυαματα εκεινη την μερα και η ειρωνεια ειναι οτι γυρισα πισωστο θριασιο που ειχα παει να δω τη μανα μου.Η επομεη μερα ηταν δυσκολη και οι επομενες μεχρι να γινω καλα.Φωναζα,ποναγα δε κοιμομουν,αλλα ηταν διπλα μου και με στηριζε με ακουγε,με βοηθαγε.Αν δεν ηταν διπλα μου δε θα τα καταφερνα.Την ευχαριστω για ολα.

Ήταν έφηβος με πίστη στο όνειρο της υποκριτικής όπου κάπου φοβήθηκε τις συνθήκες των επιτυχημένων δασκάλων του και των φίλων συμμαθητων του όπου αναγκάστηκα έπρεπε να τους βλέπει σκέτα ανταγωνιστές (κατοπιν υποδηξεων των αξιομενων καθηγητων των ιδιωτικών ανωτέρων σχολών υποκριτικής ) και όχι σαν συνανθρώπους με την ίδια αγάπη. αν και ΑΜΕΑ Τον άφησαν στην αφιβολια και την ανασφαλια των γνωστών φιλων του θεάματος.Γιατί ελεγαν οτι ετσι δίδαξαν και αυτούς Εγώ θεατής από απόσταση να βλέπω την έμμονη να εμοραγουν οι μαθητες των ιδιοτικων ανωτερων σχολων κατω από την πίεση των συνεστηματων και την κατάντια της καθημερινότητας για τυχόν σεβασμό στο χώρο .Πληγές που κλείνουν με αγάπη για αλλά επαγγέλματα οπου ελεγαν οτι θα έχουν αντοχή να δίνουν προς το ζην χωρίς ανασφάλειες και ψυχικές διακύμανσης της βιολογικης αντοχής τους ..Ωμως φτάνει κάποιος εκτος χωρου πρέπει να ακουστεί για όλα τα πληρωμένα παραμύθια των ονείρων των παιδιών αυτών που ονειρεύονται σπουδες στο Εθνικό Χωρίς μέσον και ιδιαίτερα των 30 έως 300 ευρώ.Για μένα είναι μαγκια δασκαλοι Μη πονεμενοι απο συναδελφους και ελευρεροι απο πονηριά να γινουν ασπιδα στην καθημερινότητα των μαθητών τους για μονιμότητα σε συνεργασίες

.Πρώτη μέρα στη σχολή!!! Πρώτη φορά...μακριά απ\' την οικογένεια!!! Γνωριμία με τους συμφοιτητές..η πρώτοι φίλοι...& μέσα σ\' αυτούς...ο σύζυγος μου...Απ\' την πρώτη στιγμή ..με ξεχώρισε, το αντίθετο από εμένα!!!.η πρώτη γνωριμία ..& η παντοτινή. Μαζί σε όλα, στα ξενύχτια, στις αγωνίες, στην αναζήτηση δουλειάς!!! Μετά το πτυχίο ο αγώνας για επαγγελματική αποκατάσταση...χιλιόμετρα απόστασης...αλλά τα καταφέραμε!!! Σήμερα, 32 χρόνια μετά, μαζί. Δημιουργήσαμε μια πανέμορφη οικογένεια, δύο αξιαγάπητα καμάρια, πετυχημένα και αυτά!! Εύχομαι ΥΓΕΙΑ ότι πιο πολύτιμο σε όλους!!!!

Στη Λουμιχάρια, μια παγωμένη πόλη όπου ο ουρανός το χειμώνα ανάβει με πράσινες και μωβ κορδέλες από το Βόρειο Σέλας, ο άνθρωπος που με κράτησε ζεστή μέσα στο κρύο ήταν η γιαγιά Αλίνά.

Κάθε φορά που το σέλας άναβε πάνω από τα σπίτια, μου έλεγε:
«Όπως ο ουρανός βρίσκει τρόπο να λάμπει μέσα στη νύχτα, έτσι θα βρίσκεις κι εσύ.»

Μου χάρισε ένα μικρό φαναράκι, «για τις μέρες που ξεχνάς το δικό σου φως», όπως έλεγε.

Με αυτή τη δύναμη προχώρησα, κατάφερα όσα φοβόμουν να ξεκινήσω, και σήμερα ξέρω πως πίσω από κάθε δικό μου φως, πάντα χορεύει η ενέργεια της γιαγιάς—όπως το σέλας πάνω από τη Λουμιχάρια.

Κάθε φορά στην οποιαδήποτε αποτυχία στην ζωή μου, σύμμαχος μου ήταν η μητέρα μου. Χάρη σε εκείνη κατόρθωνα να ορθώνω το κεφάλι ψηλά και να μη φοβάμαι τίποτα. Ειλικρινά, σε ευχαριστώ μαμά.

Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να οραματίζεται και να αντλεί έμπνευση από καθε ,τί που θα του προσφέρει όραμα ,αγάπη για την ζωή!

Στην εξοχή στο δάσος ζώ μαζί με άγρια ζωάκια πού τον χειμώνα με το χιόνι πού δυσκλεύονται να βρουν τροφή τα βοηθάω δίνοντας σπόρους ξερους καρπούς και να επισκευάζω τις φωλιές των

Η πεθερά μου ήταν μία έντονη προσωπικότητα. Στην πόλη που ζούσε την ήξεραν και οι \"πέτρες\". Στα 91 της χρόνια (όπου και την χάσαμε) περπατούσε 5 χιλιόμετρα κάθε μέρα, έβγαινε έξω με τις φίλες της, πρόσεχε την εμφάνιση της και τον εαυτό της γενικά, είχε πάθος για ζωή μέχρι και την τελευταία της στιγμή, πάντα φρόντιζε να μαθαίνει καινούρια πράγματα όσο χρόνων και να ήταν. Ήταν ο άνθρωπος που μου έμαθε πως όσο χρονών και να είμαστε δεν πρέπει να τα παρατάμε. Είμαι 43 και αυτή τη στιγμή σπουδάζω σε ένα προπτυχιακό πρόγραμμα, παράλληλα εργάζομαι, έχω οικογένεια. Πηγαίνω γυμναστήριο και τις μέρες που μπορεί να μην έχω καλή διάθεση δεν τα παρατάω αλλά πηγαίνω. Δεν τα παρατάω γενικά στη ζωή.
Δυστυχώς την πεθερά μου την χάσαμε πριν κάποιους μήνες από ένα ατύχημα, μεγάλη απώλεια..

Ο μικρός πρίγκιπας είχε ονειρο να βγει στη σκοινη του θεάτρου από μικρός.Αλλα ο δράκος του χτύπησε την πόρτα αρρώστησε βαριά.Η μητέρα του είχε ονειρο να τον δει έφηβο.Εκεινος ήθελε να κάνει ευτυχισμένη την μητέρα του αλλά κ τον εαυτό του στην σκόνη.Ετσι με την θέληση την πίστη τα κατάφερε κ σήμερα στα 14 του έπαιξε τις ορνιθες του Αριστοφάνη τα κατάφερε...

Στα παιδικά μου χρόνια δεν είχα χρόνο να παίξω. Η μητέρα μου με έλεγε τεμπέλη. Αναγκαζόμουν να πηγαίνω στα χωράφια για να βοηθήσω τον θείο μου και να αποδείξω ότι δεν ήμουν τεμπέλης. Ήμουν 12 ετών τότε. Ήταν δύσκολα, αλλά διατήρησα το θάρρος μου.

Ευχαριστώ τους γονείς μου που ήταν πολύ σκληροί μαζί μου, γιατί αυτό μου επέτρεψε να κάνω πολλά πράγματα στη ζωή μου.

Η μητέρα μου είναι Πολιτικός Μηχανικός και αυτός είναι ο τρόπος ζωής της¨να σχεδιάζει, να οργανώνει, και να λύνει. Όταν οι δοκιμασίες χτυπούσαν την πόρτα, δεν έγινε ποτέ θύμα. Έγινε Διευθύνων Σύμβουλος του εγχειρήματός της. Με ψυχραιμία, μετρούσε φάρμακα και προθεσμίες όπως υπολόγιζε πάντα τις αντοχές υλικών.Την έβλεπα να ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ για να αναρρώσει με την ίδια αποφασιστικότητα που οδηγεί έργα. ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ελεγε. Κι έτσι ήταν.Ανάρρωση, δουλειά, οικογένεια, ολα ήταν έργα προς ολοκλήρωση. Η ανεξαρτησία της ήταν το δώρο της, μου έδειχνε πώς να στέκομαι, οχι πως να στηρίζομαι. Στις σπάνιες στιγμές που χρειαζόταν βοήθεια, η εμπιστοσύνη της να μου την ζητήσει ήταν η τιμή μου.Τώρα που μεγάλωσε, δεν έχει βάλει κάτω τα σχέδια. Τα πράγματα τρέχουν είναι ο ρυθμός που τη διατηρεί ζωντανή και κάθε έργο που ολοκληρώνεται είναι μια δήλωση υπαρξης.ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ΕΠΗΡΕΑΖΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ, ΝΙΚΑΩ!Μαμά σε ευχαριστώ που μου δίδαξες οτι η δύναμη είναι η ηρεμία ενός νου που λύνει προβλήματα.Έχεις χτίσει μια ζβή με θεμέλια γνώσης, στήλες επομονής και στεγη αγάπης.Θα είμαι πάντα ο πιο έμπιστος συνεργάτης σου, και ο μεγαλύτερος θαυμαστής του πιο αδιάκοπου, αγαπημένου μηχανικού που γνώρισα ποτέ!

Και εκεί που είχα πάρει τη σύνταξή μου και ασχολιόμουν με τη μουσική μαθαινοντας Jazz drums σε ωδείο, ηρθε η ΖΩΗ και μου χτύπησε την πόρτα.
Άνοιξα λοιπόν, την είδα μπροστά μου, σήκωσε το χέρι της και μου έδωσε ένα χαστούκι στο πρόσωπο και μία μπουνιά στα σωθικά μου. Καρκίνος ήτανε η διάγνωση για τον σύζυγό μου, τον βράχο μου.
Δεν προλαβα να απορροφήσω την πληροφορία, και έπεσα με τα μούτρα στο πηγάδι με τους γιατρούς ,τις εξετάσεις, τα φάρμακα, τα χειρουργεια και το σοκ εν μεσω πανδημιας.
Πριν συνειδητοποιήσω ακριβώς τι μου συμβαίνει μεταμορφώθηκα σε νοσηλεύτρια, ψυχολόγο, φροντιστρια (care giver) αλλά κυρίως διασκεδάστρια, θηλυκος Καραγκιόζης. Έχουν περάσει πεντέμισι χρόνια και δεν έχει μάθει για την πραγματική αιτία που γίνονται όλα αυτά στο σώμα του. Τον ξέρω τόσα χρόνια ξέρω πολύ καλά ότι δεν έχει το σθένος και την ψυχική αντοχή να ακούσει την αλήθεια για τον καρκίνο του. Οτιδήποτε κάνουμε το κάνουμε για πρόληψη σύμφωνα με κάποιο πρωτόκολλο, του λέω. Δεν θέλει και ο ιδιος να ασχοληθεί. Με έχει εμπιστευτεί πλήρως και έτσι γιατροί και το προσωπικό των εκαστοτε κλινικων, είναι ενήμεροι για την άγνοιά του.
… με χιούμορ και καλή ηθοποιία, ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ.
Το ξερω . Το βλεπω.

Η μητέρα μου πάντα έλεγε πως «το φως δεν χρειάζεται να είναι δυνατό· αρκεί να μην σβήνει».
Μεγάλωσα βλέποντάς την να δουλεύει ατέλειωτες ώρες, να τρέχει για όλους μας και, παρ’ όλα αυτά, κάθε βράδυ είχε πάντα ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, μια αγκαλιά. Εκείνη ήταν πίσω από τα φώτα της δικής μου ζωής — ακόμη κι όταν τα δικά της μάτια έκρυβαν κούραση.
Πριν έναν χρόνο πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο, όπου ένιωθα πως δεν έχω δύναμη ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι. Κι όμως, χωρίς να ζητήσει τίποτα, ήρθε κάθε μέρα κοντά μου. Μαγείρευε το αγαπημένο μου φαγητό, άφηνε μικρά σημειώματα στην πόρτα μου, καθόταν δίπλα μου σιωπηλά όταν οι λέξεις ήταν βαριές. Δεν προσπάθησε να με «σώσει». Απλώς έμεινε — κι αυτή η παρουσία έγινε το φως που με έβγαλε πάλι στην επιφάνεια.
Αυτός είναι ο άνθρωπός μου πίσω από τα φώτα. Εκείνη που δεν θα βγει ποτέ στη σκηνή, αλλά κρατά όρθιο όποιον αγαπά. Αν μπορούσα να της χαρίσω λίγη από τη γαλήνη και τη φροντίδα που μου έχει χαρίσει όλη μου τη ζωή, θα ήταν αυτό το retreat. Ένα μικρό “ευχαριστώ” σε μια γυναίκα που δεν ζήτησε ποτέ τίποτα, αλλά μου έδωσε τα πάντα.

Η γιαγιά μας που πάντα μας φρόντιζε και μας μαγειρεύε το αγαπημένο μας φαγητό ❤️

Τάχα ξέρει ο γονέας αν μπορεί να βοηθήσει στην αποδοχή του μαθητή με διάσπαση προσοχής Για αρχή ακούει για την απειθαρχία του παιδιού στην αίθουσα .Μετά περνά από ερευνά με 180ερωτήσεις για την συμπεριφορά του παιδιού εκτός σχολείου .Τέλος με πολύ πείσμα θέλει να ξέρει τι συμβαίνει να τον έχει ενοχλήσει κάτι ξαφνικά και δεν μπορεί να δεχτεί τις προσβολές από δασκάλα που της χαλάει την παράδοση και του διευθυντή που δεν έχει την υπομονή για περιστατικά και κλαψουρίσματα μέσα στην τάξη. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού έγινε κάτι σαν θαύμα μετά από ενοχλήσεις στις αμυγδαλές ανακαλύψαμε το ακουόγραμμα οπού μας έκανε να πιστέψουμε σε βαριά μορφή βαρηκοΐας . Τα φορέσαμε κάποιες λίγες φόρες αλλά ο θόρυβος μέσα από αυτά ήταν ποιο δυνατός και πάλι δυσκόλεψε την φωνή του συνομιλητή Όμως πολύ αργότερα στο λύκειο η ίδια συμπεριφορά με καμιά διάθεση για έξοδο από την τάξη στα διαλείμματα . Και όμως υπάρχει και οι συχνές ξαφνικές διαταραχές απόσπασης λόγο θορύβου από την αεροπορική βάση στην περιοχή Αττικής.Έγινε όμως κάτι σαν θαύμα όταν ήρθε η τεχνική νοημοσύνη στην ζωή μας και με την γνώση από Διευθυντή σε σχολείο για σπουδές σε μέλλον Επάγγελμα για βοήθεια με ακουστικά νέας γεν νιας

Ξαναδιαβάζω το βιβλίο της ζωής μου. Μιας ζωής γεμάτη με αγάπη, χατίρια και \"ΟΧΙ \" πολλά. ΟΧΙ που πολεμούσα να τα κάνω ΝΑΙ. Κάποιες φορές τα κατάφερνα. Μεταξύ μας τα κατάφερνα επειδή το ήθελαν οι δικοί μου. Ιδίως η μαμά μου. Αρχηγός, χωρίς να
\"καπελώνει\" τον μπαμπά μου, ο οποίος δεν έλεγε πολλά, έλεγε τα σωστά. Δυσκολευόμουν να καταλάβω ποιος έκανε \"κουμάντο\". Γινόταν πάντα αυτό που έλεγε η μαμά μου, όμως το \"Ναι\" το έλεγε ο μπαμπάς μου. Και έτσι πέρασαν τα χρόνια. Απότομα τον έχασα. Από εκεί και μετά, εβλεπα την μαμά μου, πως δεν λύγιζε ποτέ. Δεν έκλαιγε, δεν γκρίνιαζε, δεν υπήρχε \"δεν μπορώ,\", \"δεν έχουμε\". Πάντα έλεγε \"θα κάνουμε καλό κουμάντο και θα τα καταφέρουμε\". Ηξερα πως όλα μπορούσε να τα καταφέρει. Στην μετέπειτα ζωή όλα τακτοποιήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και σπουδές, και οικογένειες και οικονομικά.
Φθάνοντας στο σήμερα και διαπιστώνοντας πως όλα ξεπερνιούνται και όλα είναι στο χέρι μας, πως πέφτουμε και έχουμε υποχρέωση να σηκωνόμαστε και να προχωράμε. Δεν πέρασα και δεν περάσαμε όλοι λίγα, όμως πεισμώνουμε και τα καταφέρνουμε.
Αχ βρε μαμά μου πως τα κατάφερες και δεν λύγισες ποτέ? Πόση δύναμη είχες?
Σ\'ευχαριστώ γιατί μου έμαθες να μην τα παρατάω ΠΟΤΕ.

Αυτή η ιστορία έχει έναν πρωταγωνιστή κι έναν άνθρωπο στα παρασκήνια.
Υπήρχε πάντα ένας άνθρωπος εκεί, σε κάθε δύσκολη στιγμή μου, σε κάθε σκοτάδι μου που με τρόμαζε, πριν υπάρξει έστω και η παραμικρή υποψία ότι θα εμφανιστεί το φως.

Κι είναι τόσο δύσκολο να είναι κάποιος πάντα εκεί και δεν έλειψε ούτε λεπτό.

Σ\'ευχαριστώ εαυτέ μου που συνέχιζες να ζητάς το φως ενώ είχες σκοτάδια.

Όταν εμπιστεύεσαι τον Κύριο...
Πολλές φορές αντιμετωπίζω οικονομικά προβλήματα και φτάνω σε σημείο να μη μπορώ αν δεν κλάψω.
Νιώθω αδιέξοδο, στεναχωριέμαι και αναρωτιέμαι τι δεν κάνω καλα.
Νιώθω ότι δεν έχω πετύχει στη ζωή μου.
Δεν είμαι άνθρωπος που σκέφτομαι άσχημα για τους άλλους, αλλά το αντίθετο ακόμα καί αν μου φέρονται αρνητικά.
Η μόνη διέξοδος και ίσως γελάσετε είναι να πάω να κάτσω μόνος μου σε μια καρέκλα στην εκκλησία και να μιλήσω μαζί Του.
Και εκεί που νιώθω ότι είμαι πάτο,ξαφνικά κάτι γίνεται τις επόμενες μέρες και νιώθω καλύτερα.
Πίστεψε σε Αυτόν και θα βρείτε λύσεις σε όλα.
Ελπίζω μην σας κούρασα.

Λένε πως όταν φοβάσαι το σκοτάδι ανάβεις ένα φως. Εγώ μεγάλωσα με έναν άνθρωπο που δεν άναβε φώτα. Μου έμαθε να περπατώ στο σκοτάδι χωρίς να τρέμω. Αυτός ήταν ο πατέρας μου.
Θυμάμαι μια νύχτα με καταιγίδα. Έκλαιγα στο δωμάτιο και εκείνος μπήκε ήσυχα και κάθισε δίπλα μου. Δεν μου είπε να σταματήσω να φοβάμαι. Μου άπλωσε την παλάμη και είπε με χαμηλή φωνή. «Δώσ’ μου τον φόβο σου. Εσύ κράτα τα όνειρά σου». Τότε δεν καταλάβαινα τη σημασία αυτής της φράσης. Την κατάλαβα χρόνια αργότερα όταν γύρισα σπίτι πληγωμένη από μια αποτυχία. Κάθισα στο πάτωμα όπως τότε και εκείνος πλησίασε ξανά. «Ξέρεις τι κάνουμε όταν πέφτουμε» μου είπε. «Σηκωνόμαστε» του απάντησα.
Με αυτόν τον τρόπο χωρίς φωνές και χωρίς επιδείξεις έφτιαξε μέσα μου μια γυναίκα που δεν λυγίζει εύκολα. Μια γυναίκα που μπορεί να περπατά και στο σκοτάδι γιατί ξέρει πως κάπου πίσω της υπάρχει ένας άνθρωπος που της έμαθε να μένει όρθια. Αν σήμερα προχωρώ, αν παλεύω, αν στέκομαι, είναι γιατί εκείνος πίστεψε σε μένα πριν μάθω εγώ να πιστεύω στον εαυτό μου. Η πίστη του έγινε το πιο σταθερό φως στη ζωή μου. Ένα φως που δεν χρειάζεται λάμπα για να λάμπει.

Η μητέρα μου ήταν πάντα ο άνθρωπος που φρόντιζε να δώσει τα απαραίτητα εφόδια και το κατάλληλο περιβάλλον ώστε το \"σπίτι\" μας να λειτουργήσει σαν πρωτοπόρο hub. Όταν ήμουν παιδί αυτός ο όρος δεν μου ήταν γνωστός, όμως τώρα, το πλαίσιο που δημιούργησε η μητέρα μου για να διαβάσουμε, να κάνουμε την μελέτη δική μας υπόθεση κι ευθύνη, και να αυτορυθμιστούμε εγώ και η αδερφή μου, γίνεται σαφές ότι αποτέλεσε το πρώτο γνωστό σε μας hub νεοφυών αυτόνομων οντοτήτων. Είναι εξαιρετικό πώς η μητέρα μου είχε την γνώση να το κάνει, το know how για να διαχειριστεί έναν τέτοιο δημιουργικό χώρο στην παιδική μας ηλικία. Πρόκειται ουσιαστικά για management \"του οικογενειακού χωροχρόνου\" που με αρχές και καθοδήγηση αλλά άνευ συνεχούς παρεμβατικότητας πέτυχε την αυτορύθμιση των μερών του. Η μητέρα μου είναι με βεβαιότητα ο άνθρωπος πίσω από τα φώτα, μάλιστα όποια φώτα διαλέξουμε εμείς τα παιδιά. Την αποκαλώ \"the μαμαger\" of our free spirited family hub.

Μιλωντας στο τηλεφωνο καποιο πρωινο εδω και αρκετα χρονια ψαχνοντας να βρω μια σωστη εταιρεια παροχο και για το αεριο και για το ρευμα αρχισα να μιλω με καποιον κυριο που μου συστηθηκε ως κος Φαναριωτης Αυτος μου εξηγησε με καθε λεπτομερεια οτι το συμφερον μου ηταν να εγγραφω στην εταιρεια φυσικο αεριο διοτι ηταν ο κυριος προμηθευτης Ετσι μεχρι σημεραειμαι ενας πολυ ευχαριστημενος πελατης σας

Η ΔΈΣΠΟΙΝΑ μια γυναίκα 40 χρονών , σύζυγος και μάνα τριών υπέροχων κοριτσιών , διαγνώστηκε με καρκίνο .
Όλοι πέσαμε από τα σύννεφα ,αποσβολωμένοι , δεν ξέραμε τι να πούμε ,τι βα κάνουμε.
Αυτή η γυναίκα ήταν το στήριγμα μας , το φωτεινό σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά.
Δεν λύγισε ούτε μια στιγμή ,όταν εμείς κρυβόμαστε σε κάθε γωνία για να κλάψουμε.
Μας έλεγε αστεία όταν
Ο γιατρός της έλεγε <> και εκείνη του απαντάει << Γιατί γιατρέ έχω δει 10 σειρές Grey\'s Anatomy αντέχω >>.
Όταν έπεσαν τα μαλια της και της πρότειναν να βάλει περούκα εκείνη απάντησε << Τι λέτε καλέ,πότε θα ηανα έχω την ευκαιρία να μοιάζω με την Σινέντ Ο\' Κόνορ;>>.
Αυτή η γυναίκα άξιζει να την γνωρίσεις, να είναι η γυναίκα σου ,η μάνα σου ,η φίλη σου.

Στα 25 μου έμαθα πως η μαμά μου δεν ήταν η βιολογική μου μητέρα. Μου αποκάλυψε πως, όταν γεννήθηκα, η μητέρα που με έφερε στον κόσμο δεν θέλησε να με κρατήσει. Εκείνη όμως, με πήρε στην αγκαλιά της και η μικρή μου γροθιά έσφιξε τον αντίχειρά της τόσο δυνατά σαν να είχα ήδη βρει το σπίτι μου.
Καθώς μεγάλωνα, όλα όσα έκανε τα θεωρούσα απλά: την στήριξή της, τις θυσίες, την αθόρυβη δύναμή της. Μετά την αλήθεια, είδα πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η αγάπη της και πως η ιστορία μου δεν είναι μια ιστορία εγκατάλειψης αλλά μια ιστορία επιλογής.
Για σχεδόν δέκα χρόνια πάλευε με την ασθένεια. Κι εγώ, στο τέλος, σαν ειρωνεία της κρατούσα το χέρι όπως το κρατούσε εκείνη την πρώτη στιγμή που με είδε . Όταν έφυγε, η απουσία της έγινε σκοτάδι.
Κι όμως, κάθε φορά που κάνω ένα βήμα μπροστά, νιώθω την ενέργειά της μαζί μου. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν βαθιά δεν εξαφανίζονται. Δεν σβήνουν με τον θάνατο. Συνεχίζουν μέσα μας, στις αποφάσεις μας, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον κόσμο. Γίνονται η φωνή που ακούμε χωρίς να ακούγεται, το χέρι που μας στηρίζει χωρίς να φαίνεται.
Η μητέρα μου ήταν, είναι και θα είναι ο άνθρωπός μου πίσω από τα φώτα.

“Το φως που κουβαλάμε”

Ο πατέρας μου δεν ταξίδευε πολύ. Σχεδόν ποτέ. Πάντα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο αλλά δεν είχε ανέβει ποτέ στο αεροπλάνο.
Δεν είχε τα μέσα.
Είχε όμως κάτι άλλο…
μια απίστευτη καλλιέργεια ψυχής.
Έκανε ταξίδια με το μυαλό, με ιστορίες,
με εικόνες που δεν είχε δει ποτέ,
μα τις έβλεπε τόσο καθαρά.

Αυτό μου έμαθε από παιδί:
ότι ο κόσμος δεν τελειώνει εκεί που τελειώνει ο δρόμος.
Τελειώνει εκεί που σταματά η φαντασία μας.
Όταν ήρθε η ευκαιρία για μένα να δουλέψω ως γιατρός στον Αρκτικό Κύκλο,
εκείνος ήταν ήδη άρρωστος... Καρκίνος.
Και όμως…
αντί να με κρατήσει κοντά του,
μου είπε:
“Πήγαινε.
Θα δω το Βόρειο Σέλας μέσα από τα δικά σου μάτια.”
Και πήγα. Και το είδε.
Εκεί, κάτω από τον ουρανό που άλλαζε χρώματα, ήξερα πως δεν ήμουν μόνη.
Ήταν μαζί μου στο φως.
Από τότε, κάθε απόφαση, κάθε διαδρομή,
έχει μέσα της ένα κομμάτι του.
Γιατί το φως που ψάχνουμε στη ζωή…
μερικές φορές δεν έρχεται από τον ουρανό.
Έρχεται από εκείνους που μας έμαθαν
να κοιτάμε πιο ψηλά.
(Η ιστορία μου είναι αληθινή, και ξεκίνησε το 2013...)

Η μαμά μου ήταν πάντα μία πολύ δραστήρια γυναίκα σκληρά εργαζόμενη και νοικοκυρά. Όταν αρρώστησε δεν άφησε ούτε την δουλειά ενώ μπορούσε ούτε εμάς τα τρία παιδιά της...Μέχρι την τελευταία της στιγμή την θυμάμαι αεικίνητη, δραστήρια με άποψη και συμβουλές για εμάς!!!Συνεπώς τα φώτα δεν έσβησαν εξακολουθούν και μας δείχνουν το δρόμο που εκείνη χάραξε.....

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ζωή μας έβγαλε σε διαφορετικά μονοπάτια. Πάνε χρόνια που σε είδα τελευταία φορά και εσύ δεν θα το μάθεις ποτέ. Αλλά εμένα δεν μου λείπεις, γιατί πολύ απλά είσαι πάντα εκεί. Σε απλά καθημερινά πράγματα· στον τρόπο που ανοίγω τις συσκευασίες, στο ότι δεν κόβω πια τις λέξεις στο τέλος της σειράς, στο ότι πλένω το πιάτο μου με το που τρώω, στο ότι κάνω τις δουλειές μου όταν πρέπει, στο ότι λέω ό,τι αισθάνομαι… σε κάθε λευκό ακίτα, σε κάθε ποδηλάτη που βλέπω στο δρόμο, σε κάθε πανσέληνο. Κάθε φορά αισθάνομαι την παρουσία σου, σαν να ήσουνα εκεί, και προς στιγμήν χαμογελάω, αλλά μόνο εγώ ξέρω γιατί. Κι ύστερα από λίγο το ξεχνάω. Όμως θα βρίσκομαι κι εγώ πάντα εκεί, σε μια γωνιά, παρακολουθώντας την ροή του ανέμου να αλλάζει, γνωρίζοντας πως σημαίνει ότι έκανες άλλο ένα βήμα μπροστά…
Και όταν τρέχω, και έχω πλέον κουραστεί, και θέλω να τα παρατήσω, σκέφτομαι ότι είσαι εκεί στο τέλος της γραμμής και με περιμένεις με ανοιχτά τα χέρια, και έτσι συνεχίζω.

Το χιόνι είχε καλύψει όλα τα μονοπάτια, κι εγώ νόμιζα πως είχα χαθεί. Ώσπου είδα ένα μικρό φως μέσα στο δάσος ένα σαλέ που έκαιγε τζάκι. Μπήκα μέσα και ένιωσα ζεστασιά να γεμίζει την καρδιά μου. Εκεί κατάλαβα πως μερικές φορές, το σπίτι δεν είναι μέρος… είναι στιγμή.

Η αδερφή μου ήταν πάντα ο άνθρωπος πίσω από τα φώτα για μένα. Εκείνη που με στηρίζει χωρίς να χρειάζεται να της το ζητήσω, που με ηρεμεί όταν αγχώνομαι και που με κάνει να νιώθω πως ό,τι κι αν γίνει, έχω έναν δικό μου άνθρωπο σταθερό. Με έχει βοηθήσει σε στιγμές που δεν το ήξερα ούτε εγώ ότι το χρειαζόμουν.
Για μένα, αυτό είναι το πραγματικό sisterhood.

Ι Η στορία μου είναι πολύ μεγάλη... Και δεν μπορώ να τι γράψω με λίγα λόγια..
δύο αδέρφια χωρισμένων γονιών ιας μάνας με σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα και έναν πατέρα απών.. μας μεγάλωσε η γιαγιά τον παππού το χάσαμε.. οι γονείς μου χωρίσανε όταν ήμουν 11 ετών... Μεγάλωσα πολύ δύσκολα με τη γιαγιά.. το μπαμπά των έχασα όταν ήμουνα 25 χρονών από καρδιά.. τη μαμά την έτρεχα συνέχεια σε γιατρούς και ψυχιατρεία και δεν φτάνει όλο αυτό αρρώστησε και ο αδερφός μου με ψυχική ασθένεια... Πριν δύο χρόνια έχασα και τη μαμά μου ξαφνικά από εγκεφαλικό..
Γανζωμένη όλα τα χρόνια από τη γιαγιά μου δεν μπόρεσα ποτέ να φτιάξω τη ζωή μου... Στο μυαλό μου για πάντα ήταν η φυγή.... Χωρίς να έχω τα κότσια όμως να φύγω.. να φύγω να σωθώ.. είμαι εγκλωβισμένη σε ένα χωριό η γιαγιά μου είναι πλέον κατάκοιτη και την φροντίζω εγώ... Οι γονείς μου έχουν φύγει και οι δύο από τη ζωή προσπαθώ να στηρίζω τον αδερφό μου όσο μπορώ...
δεν βρήκα ποτέ έναν άνθρωπο να στηριχτώ πάνω του να μου πει μη φοβάσαι μαζί θα προχωρήσουμε... Το χω τόσο ανάγκη όλο αυτό..
Αυτά που γράφω είναι πολύ λίγα για τη ζωή μου πολύ περιληπτικά.. να αγαπάτε τους γονείς σας ... Εσείς που τους έχετε.. μου λείπει η οικογενειακή θαλπωρεί.....

Ο πατέρας μου με στήριξε σε πολλές δύσκολες στιγμές της ζωής μου, αν δεν ήταν αυτός ίσως να μην είχε καταφέρει να βρίσκομαι αυτήν την στιγμή στην κατάσταση που είμαι. Με άφηνε πάντα να παίρνω τις αποφάσεις στην ζωή μου, χωρίς να με πιέζει. Μου έδινε το δικαίωμα να αναπνεύσω χωρίς να με κρίνει όταν αποτυγχνανα ώστε να ξαναπροσπαθήσω μέχρι να πετύχω. Αυτό είναι που κρατάω ...ότι δεν με κατεκρινε και αυτό μου έδινε φτερά για να πετάξω.Σ ευχαριστώ μπαμπά για αυτό που είσαι και γι\'αυτό που έγινα, Σ αγαπώ

Μια παρόμοια με τον παππού.Την έμαθε την κόρη μου να χορεύει παραδοσιακούς και ευρωπαϊκούς χορούς και να διακρίνεται!

Η σχέση μας μετράει 7 χρόνια και με βρήκε σε μια φάση που είχα κάνει δραστικές αλλαγές και αναθεωρήσεις στη ζωή μου. Μαζί πορευόμαστε από τότε μαθαίνοντας πολλά για τον εαυτό μας, με συνεχή προσπάθεια να λύνουμε τα προβλήματα μας με συζήτηση. Περνάμε καλά γελάμε πολύ και ακόμα πειράζει ο ένας τον άλλο. Μαζί και στα δύσκολα να συμβουλευόμαστε ο ένας τον άλλο

Η μητέρα μου ήταν όμορφη, με ένα τρόπο που δεν καταλάβαινα. Ήταν δυνατή, παρόλο που εμοιάζε να μην κάνει τίποτα περισσότερο, από την φροντίδα του σπιτιου.
Σε αντίθεση με τον πανταχού παρόντα και γνωστό σε όλους, πατέρα μου, εκεινη την γνώριζαν μόνο οι συγγενείς και την έβλεπαν μόνο οι γείτονες!
Συχνά διαφωνούσα και κάποιες φορές, μου είπε λόγια που ένιωσα σκληρά και άδικα!
Κάθε ενοχλητική της παρατηρηση, με θυμωνε πολυ! Κι ολόκληρος ο πλανήτης να με χειροκροτουσε, δε θα φτανε για να ισοσκελισει το βάρος της αποδοκιμασία της. Κάθε παρατήρηση με έκανε να τρέχω πιο πολύ, δυνάμωνε τα ποδια για να φτάσουν πιο μακρια. Έκανε τα αυτιά μου να κλείνουν για καθε ασήμαντο θόρυβο και τα μάτια μου να ακολουθούν τη φλόγα, χωρίς από προσανατολισμό!
Εγώ, το γυναικείο αντίγραφο του πατερα μου, δε θα χα πάει πουθενά, χωρίς το φως της μητερας μου. Χωρίς την ενέργεια της, που δεν έπαψε ποτε να με φωτίζει!
Να μου δίνει, όταν έπεφτα κουρασμενη, πληγωμενη...
Να ξέρει η αλήθεια, ακόμα κι αν της τα λεγα ανάποδα... Να με συγχωρεί και να μη με προδίδει ποτέ... Χωρίς έντονο βλέμμα, χωρίς στιβαρό κορμί, χωρίς δυνατη φωνή... Παντα με ερκεια και συνέχεια... Σαν ένα δίκτυο στο πριν το μετά και το παντα

Ο δικός μου άνθρωπος «Πίσω από τα Φώτα» είναι ο καθηγητής μου στη Νομική Σχολή, Παύλος Πετρίδης, ο οποίος μου έδωσε την ενέργεια της κριτικής σκέψης.
Ο Καθηγητής Πετρίδης ποτέ δεν ενδιαφερόταν για τη «σωστή» απάντηση. Μας έλεγε:
\"Η πραγματική ενέργεια δεν είναι η αποδοχή, αλλά η αμφισβήτηση. Αμφισβητήστε τα πάντα, ακόμα και εμένα.\"
Μου δίδαξε ότι η πρόοδος έρχεται από τη δημιουργική ανάλυση, όχι από την παθητική αποδοχή.
Η στιγμή που μου άλλαξε τη ζωή ήταν στη διπλωματική μου. Ενώ η εργασία μου ήταν τεχνικά άρτια, μου έβαλε χαμηλό βαθμό, λέγοντάς μου:
\"Η σκέψη σου είναι φοβισμένη. Ακολούθησες τον εύκολο δρόμο. Η ενέργεια που έβαλες ήταν μηχανική, όχι πνευματική. Βρες τον δικό σου δρόμο. Μόνο τότε θα βάλω 10.\"
Με ανάγκασε να διαγράψω το 80% της εργασίας και να ακολουθήσω μια ρηξικέλευθη ιδέα. Ήταν κουραστικό, αλλά με έμαθε να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου και να μη φοβάμαι το ρίσκο.
Ο Καθηγητής Παύλος Πετρίδης μού έδωσε την ενέργεια της αμφισβήτησης, την απαραίτητη δύναμη για κάθε εξέλιξη.

Στην ζωή μας νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι μας στις δύσκολες στιγμές και θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε.... πάντα όμως θα βρεθεί ένα χέρι βοηθείας από έναν συνάνθρωπο μας.. είτε αυτός λέγεται φίλος, είτε οικογένεια, είτε συνάδελφος.. γιατί το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής είναι ο σεβασμός,η αγάπη και η καλοσύνη απέναντι στον συνάνθρωπο μας.....

ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ
Είμαι η κόρη του Ντίνου του περιπτερά. Ανάπηρου πολέμου που επέλεξε την ελευθερία των 5 τετραγωνικών από τον εγκλωβισμό των χώρων ενός υπουργείου. Έτσι είναι με τους σοφούς και φωτισμένους ανθρώπους.
Το σώμα μπορεί να περιορίζεται, όμως η ψυχή, η καρδιά και το μυαλό είναι ορθάνοιχτα προς το φως.
Η ζωγραφική και τα βιβλία ήταν η ελευθερία του και η διαδρομή του προς το φωτεινό, το καλό, το καθαρό. Σε αυτή τη διαδρομή μας πήρε μαζί του. Λουντέμης, Ξενόπουλος και Κλασικοί στη βιβλιοθήκη μας αλλά και εφημερίδες και περιοδικά μας γνώρισαν τον κόσμο. Σε σκίτσα και ζωγραφιές με ζωντανά χρώματα σε τετράδια και πρόχειρα χαρτιά απεικόνιζε στιγμές και πρόσωπα.
Και εμείς πορευτήκαμε και πορευόμαστε με αυτά τα λαμπερά φτερά που μας έδωσε.
Μπαμπά μου περήφανε και ευαίσθητε, πόσο θα ήθελα να διαβάσουμε πάλι μαζί το \"ένα παιδί μετράει τα άστρα\".
Η κόρη σου